for educators

for organization

JAK ZETRZEĆ KURZ Z KLASYKÓW

Harmonogram

10–20 godzin

6 godzin

30 minut

Liczba uczestników

20–30

Znaczniki

Autorzy

Anna Równy, Alicja Nowacka

DLA EDUKATORÓW

Warsztaty poświęcone klasycznym filmom oraz sposobom, w jakie współczesne adaptacje filmowe nadają nowe życie ponadczasowym dziełom literackim. Zbadamy, czy te dzieła zachowały swoją aktualność i jak można je dziś wykorzystać w wartościowy sposób.

Dopasowanie do programu nauczania

Tę aktywność można wykorzystać w szkołach do nauczania następujących przedmiotów i umiejętności:

a) Szkoła podstawowa

  • Edukacja literacka i kulturalna
    – rozumienie różnych form tekstów kultury: literatury, teatru, filmu, muzyki, sztuk wizualnych i audiowizualnych;
    – identyfikacja elementów produkcji teatralnej i filmowej (np. aktorstwa, reżyserii, scenografii, muzyki);
    – rozpoznawanie różnic między utworem literackim a jego adaptacjami (filmem, sztuką teatralną, teatrem radiowym);
    – tłumaczenie tekstów na inne formy (np. rysunek, dramat);
    – uważny odbiór filmów, koncertów, sztuk teatralnych i audycji skierowanych do dzieci/młodzieży.
  • Mówienie i pisanie (uczniowie w wieku 11–14 lat)
    – tworzenie spójnych tekstów: dialogi, historie, opisy, raporty, listy, zaproszenia itp.;
    stworzenie scenariusza filmu na podstawie fragmentów książki lub własnych pomysłów.
  • Edukacja literacka i kulturalna (14+)
    – identyfikacja walorów estetycznych w tekstach kultury;
    – odnalezienie tradycyjnych motywów w tekstach popkultury (filmach, komiksach, piosenkach).
  • Sztuki wizualne
    – wyrażanie emocji i wrażeń w sztuce inspirowanej rzeczywistością, muzyką lub literaturą;
    – ilustrowanie rzeczywistych lub wyimaginowanych wydarzeń, łączących sztuki wizualne z innymi przedmiotami szkolnymi.
  • Mówienie i pisanie
    – przedstawianie interpretacji tekstu poparte argumentami i odniesieniami osobistymi/kontekstowymi.

b) Szkoła średnia

  • Mówienie i pisanie
    – pisanie recenzji, esejów, podań, życiorysów, przemówień, prowadzenie wywiadów.
  • Edukacja literacka i kulturalna
    – interpretowanie tekstów nieliterackich przy użyciu odpowiednich kodów artystycznych;
    – rozróżnianie sztuki wysokiej od kultury popularnej; odróżnianie arcydzieł od kiczu.● Sztuki wizualne
    – rozumienie multimediów jako połączenia tekstu, dźwięku, grafiki, animacji i wideo;
    – identyfikacja dziedzin za pomocą multimediów (np. sztuka, edukacja, rozrywka);
    – kreatywne wykorzystanie narzędzi medialnych do produkcji krótkich filmów, prezentacji, czy serii zdjęć;
    – opis i ocena dzieła multimedialnego stworzonego zarówno przez siebie, jak i innych.

O aktywności

Warsztaty angażują młodych ludzi w ożywioną dyskusję nad kanonem kultury. Powinny ich zainspirować do badania różnych przejawów kultury i pokazać im, że film stanowi cenny kontekst kulturowy , pomocny przy egzaminach ośmioklasistów i licealistów (w kontekście polskim). Uczestnicy przeanalizują proces twórczy, który przekształca dzieła pisane – klasykę literacką – w narracje wizualne. Zajęcia pokazują, jak emocjonalne zaangażowanie, , znaczenie kulturowe i nowatorskie sposoby opowiadania historii sprawiają, że te teksty pozostają atrakcyjne także w nowych formach. Uczestnicy nauczą się również krytycznie oceniać wierność i twórczą zdradę (reinterpretację) adaptacji oraz to, jak sprawiają, że klasyka staje się dostępna dla różnych odbiorców.

Co zyskają uczestnicy?

  • pobudzanie kreatywności i krytycznego myślenia;
  • rozwijanie umiejętności analizy języka filmowego;
  • poznanie historii filmu;
  • zrozumienie zasad adaptacji filmowej oraz koncepcji twórczej reinterpretacji;
  • doskonalenie myślenia analitycznego poprzez porównywanie tekstów źródłowych (powieści) z ich wersjami filmowymi;
  • rozwój umiejętności oceny elementów filmowych, takich jak narracja, symbolika i wydźwięk emocjonalny.

Read more

Co mogą zyskać edukatorzy?

Uczestnicy warsztatów:

  • pobudzą swoją kreatywność i myślenie krytyczne;
  • rozwiną umiejętności analizy języka filmowego;
  • poznają historię filmu.
  • Prowadzący warsztaty:
  • poznają nowe metodologie interaktywnego nauczania literatury;
  • dostaną szansę nowego spojrzenia na łączenie analizy filmu i tekstu w programach nauczania;
  • praktyczne narzędzia angażujące uczniów za pomocą multimediów;
  • będą wykorzystywać umiejętności techniczne uczniów (montaż filmów, narzędzia montażowe dostępne na smartfonach i darmowe dostępne na komputerach, poszukiwanie wiedzy w internecie);
  • zaangażują całe grupy w działania kreatywne i myślenie krytyczne;
  • poruszą tematy osobiste i uniwersalne;
  • cykle zajęć pozalekcyjnych, które mogą być prowadzone w szkole, klubach zainteresowań, klubach filmowych, studiach filmowych, na zajęciach plastycznych itp.
 
 

Read more

Materiały

Wymagania dotyczące obiektu

  • pomieszczenie z dostępem do Internetu, wyposażone w głośniki, projektor i ekran

Technologia

  • laptopy lub telefony z dostępem do Internetu i prostymi narzędziami do montażu (opcjonalnie)

Przybory

  • papier do notowania
  • klipy filmowe: sceny z filmów takich jak Znachor (2023), Chłopi (2023), Akademia Pana Kleksa (2023), wybór esejów wideo (opcjonalnie)
  • fragmenty odpowiednich tekstów (np. Chłopi Reymonta czy Akademia Pana Kleksa Brzechwy).

Pobierz wszystkie materiały edukacyjne

Krok po kroku

  1. Wybierzcie swoje adaptacje filmowe i dopasujcie je do ich tekstów źródłowych. W kontekście polskim przykładami są Anhelli (reż. Barbara Nałęcz-Nieniewska), Świtezianka (dir. Julia i Mai Bui), Zbrodnia i Kara (reż. Piotr Dumała).
  2. Zdecydujcie, czy chcecie przeprowadzić krótszą, czy dłuższą wersję warsztatów. Pierwsza część skupia się na adaptacjach filmowych. Druga, dłuższa wersja (opcjonalnie) bada sposoby wykorzystania nowoczesnego podejścia do klasyki filmowej, takiego jak esej wideo (video essay). Jeśli chcecie przeprowadzić obie części warsztatów, przygotujcie przykłady esejów wideo (patrz Przybornik: Prezentacja kanonu filmowego) i darmowy program do montażu (CapCut).
  3. Przygotujcie materiały warsztatowe z ramami dla analizy porównawczej (np. wierność, kreatywna reinterpretacja).4. Konfiguracja techniczna: zorganizujcie sprzęt do przeglądania filmów, zapewnijcie dostęp do licencjonowanych klipów i przygotuj dodatkowe materiały, takie jak fotosy czy cytaty.5. Przygotujcie prezentacje i materiały (inspirację znajdziecie w Przyborniku ).

Możecie zdecydować się na prowadzenie obu warsztatów lub tylko jednego z nich. Możecie też odwrócić ich kolejność.
Pierwszy warsztat: Adaptacje filmowe (2–3 godziny)

  1. Wprowadzenie (20 minut)
    – Omówcie znaczenie adaptacji filmowej w unowocześnianiu literatury klasycznej.- Przedstawcie kluczowe terminy, takie jak twórcza zdrada, emocjonalne oddziaływanie i tłumaczenie międzykulturowe.- Przedstawcie aktualne metody pracy z adaptacjami filmowymi w szkołach.
  2. Pokaz i dyskusja (60 min.)
    – Wyświetlcie kluczowe sceny z wybranych adaptacji.- Zachęćcie grupę do analizy i porównania scen filmowych z tekstami literackimi, na których się opierają.
    – Podpowiedzi do dyskusji: W jaki sposób zmieniają się postacie i motywy? Czy adaptacja wywołuje te same emocje? Jakie nowoczesne elementy zostały dodane?
  3. Ćwiczenie praktyczne (45 min.): Uczestnicy tworzą prezentację dot. ich adaptacji.- Wybierz klasyczny tekst.
    – Zaproponujcie nowoczesne tematy, miejsca akcji lub formy.
    – Przygotujcie zarys scenariusza lub logline dla krótkiej sceny.
  4. Podsumowanie (15 minut):
    – Zastanówcie się, jak adaptacje mogą zarówno zachować, jak i twórczo rozwijać dziedzictwo kulturowe.- Zbierzcie opinie na temat tego, co uczestnikom wydało się najbardziej angażujące lub stanowiło największe wyzwanie.

Drugie warsztaty: Współczesny Kanon Filmowy (3 godz.)
Zróbcie studium przypadku na podstawie filmu z kanonu w Waszym kraju. W kontekście polskim proponujemy Niewinnych czarodziejów (reż. Andrzej Wajda, 1960)

  1. Dyskusja (15 minut):
    – Omówcie, co jest uważane za klasykę filmu.- Przedstawcie kontekst powstania wybranego filmu z kanonu kinematografii Waszego kraju.
    – Omówcie, jak film ukazuje młodzież swoich czasów.
  2. Pokaz i ćwiczenia praktyczne (60 min.):
    – Wyświetlcie wstępną scenę filmu, który należy do kanonu narodowego.- Poprowadźcie grupową analizę sceny.
    Dyskusja:
    Co mówi nam scena początkowa o głównym bohaterze? • Jakie cechy charakteryzują głównego bohatera?
    Jaka jest sytuacja finansowa/społeczna bohatera/bohaterki?
    Forma filmu
    – Uczestnicy opracowują własny pomysł filmu na temat współczesnej młodzieży zgodnie z następującymi punktami (aktywność indywidualna lub w grupach):
    • postacie
    ich cechy
    sytuacja finansowa/społeczna
    miejsca, gdzie chodzą
    ich język
  3. Przedstawcie pomysły filmowe za pomocą eseju wideo (90 minut) – opcjonalnie
    – Pokażcie przykłady esejów wideo.- Wyjaśnijcie, w jaki sposób uczestnicy mogą korzystać z bezpłatnego programu do montażu (np. ,CapCut) na laptopach lub telefonach.- Uczestnicy tworzą krótkie moodboardy wideo (do 2 minut) swoich projektów filmowych za pomocą programu do montażu wideo oraz pracując z legalnymi plikami wideo i muzycznymi. Może to być aktywność indywidualna lub grupowa.
    – Uczestnicy prezentują swoje pomysły filmowe i moodboardy video.
  1. Formularze opinii: Rozdajcie formularze, aby uczestnicy mogli ocenić skuteczność warsztatów a Wy wyciagnąć wnioski.
  2. Prezentacja projektów: Podzielcie się prezentacjami uczestników i ich esejami wideo w prezentacji w formie galerii lub kompilacji wideo.

Filmy do obejrzenia

Anhelli

Reżyseria:

Barbara Nałęcz-Nieniewska

Kraj:

Polska

Rok:

2021

Długość:

13 min.

Świtezianka

Reżyseria:

Julia i Mai Bui

Kraj:

Polska

Rok:

2018

Długość:

19 min.

Niewinni czarodzieje

Reżyseria:

Andrzej Wajda

Kraj:

Polska

Rok:

1960

Długość:

90 min.

Rozdzióbią nas kruki, wrony...

Reżyseria:

Jan Holoubek

Kraj:

Polska

Rok:

2000

Długość:

7 min.

Mistrz świata

Reżyseria:

Łukasz Żal

Kraj:

Polska

Rok:

2006

Długość:

9 min.

Udostępnijcie go dla wszystkich

Zapewnienie dostępności działań edukacyjnych wymaga od edukatorów poznania potrzeb oraz stosowania narzędzi i rozwiązań adekwatnych dla danej grupy odbiorców.
W wytycznych podanych niżej posługuję się pojęciem obszarów dostępności wprowadzonym przez dokument „Model dostępnej kultury” opracowany w ramach projektu „Kultura bez barier” realizowanego w latach 2021-2023 przez: Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Fundację Kultury bez Barier oraz niemieckie Kompetenzzentrum für Kulturelle Bildung im Alter und inklusive Kultur.
„Model…” odchodzi od określania poszczególnych grup odbiorców za pomocą definiowania rodzaju niepełnosprawności. Wprowadza koncepcję obszarów dostępności uznając ją za bardziej adekwatną i zgodną z definicją zawartą w Ustawie z 19 lipca 2019 roku o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Przyjęcie takiej perspektywy pomaga w diagnozowaniu barier i wdrażaniu udogodnień nie tylko dla osób z niepełnosprawnościami, ale dla dużo większego grona osób korzystających z oferty kulturalnej, które mają szczególne potrzeby np. osoby starsze, osoby w kryzysie zdrowia psychicznego, osoby z czasową trudnością widzenia czy poruszania się (po zabiegach operacyjnych), itp.
Obszar SŁYSZENIE
W zakresie tego obszaru jest odpowiadanie na potrzeby tych, którzy nie słyszą lub niedosłyszą.

  1. Informacja o wydarzeniu w dostępnej formie – prosty język, krótko i treściwie. Zaproszenie-film z napisami, zaproszenie-film tłumaczone na Polski Język Migowy.
  2. Rejestracja na wydarzenie – formularz dostępny cyfrowo, prosto sformułowany (dla osób Głuchych język polski jest językiem obcym).
  3. Kontakt z organizatorem – dostępne dwa kanały komunikacji: mail, sms
  4. Zapewnienie dobrego słyszenia i komunikacji podczas wydarzenia – tłumacz Polskiego Języka Migowego podczas warsztatów, pętla indukcyjna wspomagająca słyszenie, zapewnienie informacji graficznej (oznaczenia piktogramowe), filmy z rozszeżonymi napisami, audiodeskrypcją.
  5. Zapewnienie dobrej widoczności – aby można było zobaczyć tłumacza, aby były dobrze widoczne napisy na filmie. Zadbanie o to by nikt nie zasłaniał widoczności.
  6. Odpowiedni sposób komunikacji podczas warsztatów – mówienie do publiczności a nie do tłumacza; mówienie trochę wolniej ale naturalnie – aby dać czas na tłumaczenie; dbanie o przejrzystość wypowiedzi i kończenie wątków.
  7. Odpowiednie warunki oświetleniowe – aby było dobrze widać tłumacza, a jednocześnie bez efektu olśnienia.
  8. Zadbanie o dobre zrozumienie treści – tablice z najważniejszymi, trudnymi pojęciami pojawiającymi się w trakcie zajęć. Dobry tłumacz Polskiego Języka Migowego to współpracownik a nie asystent.
  9. Informacje o wydarzeniach opatrzone piktogramami – dzięki temu osoby ze szczególnymi potrzebami w prosty i szybki sposób dowiedzą się czy dane wydarzenie jest dla nich dostępne.

Obszar PORUSZANIE SIĘ
W zakresie tego obszaru jest odpowiadanie na potrzeby tych, którzy poruszają się na wózku, przy pomocy chodzika, kuli, mają trudności z poruszaniem się z różnych powodów, męczą się długim chodzeniem lub są niskorośli.

  1. Zajęcia realizowane w pomieszczeniu do którego osoba z trudnościami w poruszaniu się może sama dotrzeć. Ułatwienia architektoniczne – rampy, podjazdy.
  2. Dostępna toaleta – w bliskiej odległości od miejsca prowadzenia zajęć.
  3. Rzetelna informacja o dostępności – dobra informacja o tym co jest dostępne, ale i o utrudnieniach. Wtedy osoby z trudnościami w poruszaniu się mogą podjąć świadomą decyzję o udziale w wydarzeniu. Tutaj również – informacja o miejscach parkingowych.
  4. Możliwość kontaktu z organizatorem, zadawania szczegółowych pytań – co najmniej dwa kanały komunikacji (telefon, mail, sms)
  5. Zadbanie o bezpieczeństwo – sprawdzenie trasy do pomieszczeń czy nie ma przeszkód, czy nie ustawiono mobilnych informacji, które utrudnią przejście lub przejazd wózkiem.
  6. Zapewnienie dobrej widoczności – zadbanie o miejsca o komfortowych warunkach widzenia dla osób poruszających się na wózku i osób niskiego wzrostu
  7. Odpowiednie warunki oświetleniowe – trzeba zadbać o to by światło w sali warsztatowej było ustawione komfortowo zarówno dla osób stojących jak i siedzących.
  8. Dostępne stanowiska warsztatowe – stanowiska dostosowane do osób poruszających się na wózku (możliwość podjechania pod blat), do osób niskiego wzrostu (wyższe siedziska); zapewnienie miejsca odłożenia kuli, laski czy chodzika w bezpośrednim otoczeniu stanowiska warsztatowego.
  9. Dostępne narzędzia warsztatowe – należy uwzględnić trudności z chwytaniem i wykonywaniem działań manualnych, np. zapewnić grube kredki, flamastry, których chwytanie jest łatwiejsze.

Obszar ROZUMIENIE
W zakresie tego obszaru jest odpowiadanie na potrzeby osób w spektrum autyzmu, z niepełnosprawnością intelektualną, są dyslektykami lub uczą się języka polskiego.

  1. Informacja o wydarzeniu – krótka i treściwa, opatrzona piktogramem.
  2. Przygotowanie do zajęć – udostępniony wcześniej plan zajęć, informacja o czasie trwania.
  3. Możliwość kontaktu z organizatorem, zadawania szczegółowych pytań – co najmniej dwa kanały komunikacji (telefon, mail, sms)
  4. Zadbanie o komfort uczestnictwa w zajęciach – kameralne grupy (do 10 osób); przeszkolony personel; prosty język, odpowiednie tempo przekazywania informacji; przyjazne warunki sensoryczne – usunięcie zbędnych bodźców.
  5. Zadbanie o komunikację – zróżnicowanie sposobów przekazywania informacji; wspomagające sposoby komunikacji (tablice komunikacyjne, symbole graficzne). Dobrą praktyką są piktogramy przedstawiające kolejne czynności podczas zajęć ułożone chronologicznie. Dzięki temu uczestnicy wiedzą co się będzie działo i ile działań zostało do końca.
  6. Odpowiednie warunki oświetleniowe – światło rozproszone, które nie powoduje efektu olśnienia. W miarę możliwości o niskim natężeniu.

Obszar CZUCIE
W zakresie tego obszaru jest odpowiadanie na potrzeby osób nadwrażliwych sensorycznie, osób w spektrum autyzmu, osób w kryzysie zdrowia psychicznego.

  1. Informacja o wydarzeniu – krótka i treściwa, opatrzona piktogramem.
  2. Przygotowanie do zajęć – udostępniony wcześniej plan zajęć, informacja o czasie trwania. Informacja o trudnych treściach czy mocnych środkach wyrazu.
  3. Możliwość kontaktu z organizatorem, zadawania szczegółowych pytań – co najmniej dwa kanały komunkacji (telefon, mail, sms)
  4. Zadbanie o komfort uczestnictwa w zajęciach – kameralne grupy (do 10 osób); przeszkolony personel; prosty język, odpowiednie tempo przekazywania informacji; przyjazne warunki sensoryczne – usunięcie zbędnych bodźców. Zapewnienie przestrzeni wyciszenia. Zapewnienie przerwy na odpoczynek, uspokojenie emocji.
  5. Zadbanie o komunikację – zróżnicowanie sposobów przekazywania informacji; wspomagające sposoby komunikacji (tablice komunikacyjne, symbole graficzne).
  6. Odpowiednie warunki oświetleniowe – światło rozproszone, które nie powoduje efektu olśnienia. W miarę możliwości o niskim natężeniu.
  7. Zadbanie o czas na wykonanie zadania – zapewnienie odpowiedniej ilości czasu na wykonanie zadania, cierpliwość. Pozytywne nastawienie i empatia, mobilizowanie do wykonania zadania.

Przemyślenia i wrażenia

Co stworzyliśmy

DLA ORGANIZACJI

Korzyści dla organizacji

Osoby pracujące z młodzieżą:

  • nawiązanie kontaktu z młodymi uczestnikami, poznanie ich poglądów na sztukę i życie;
  • prezentacja programów kulturalnych, które odwołują się do współczesnej wrażliwości;
  • promowanie interdyscyplinarnego uczenie się, łączącego literaturę i filmoznawstwo.

Osoby pracujące z nauczycielami/edukatorami/animatorami:

  • doskonalenie umiejętności filmowych w zakresie analizy filmów, języka filmowego, montażu, historii filmu i mediów;
  • zbudowanie pozycji eksperckiej związanej z edukacją filmową;
  • przyciągnięcie szerszej publiczności, od edukatorów po entuzjastów kina.

Wymagania dotyczące zespołu

  • 1–2 liderów warsztatów (jedna osoba na warsztat; warsztaty mogą mieć wiele części lub sesji, dla każdego potrzebny jest jeden lider)
  • koordynator organizacyjny (finanse, aspekty techniczne, promocja i rekrutacja uczestników), jeśli warsztaty nie odbywają się w środowisku szkolnym.

Wskazówki dotyczące finansowania

Jeśli odbywają się w szkołach:

  • wykorzystajcie środki szkolne przeznaczone na działania dodatkowe lub kluby filmowe (dotacje lub środki z Komitetu Rodzicielskiego)
  • Warsztaty te mogą być częścią zajęć z literatury lub języka obcego (w takim przypadku finansowanie nie jest potrzebne)

Jeśli odbywają się w innych lokalizacjach:

  • instytucje publiczne w mieście lub na wsi (finansowane ze środków samorządowych) mogą korzystać z własnych źródeł finansowania lub ubiegać się o dotacje (np. dotacje państwowe)
  • kina studyjne, np. w ramach ich działalności edukacyjnej w ramach sieci Europa Cinemas lub w Polsce w ramach Stowarzyszenia Kin Studyjnych
  • granty miejskie lub krajowe od organizacji pozarządowych
  • włączcie warsztatów do programu lokalnych ośrodków kultury lub podobnych instytucji, które mogą przeznaczyć swoje fundusze statutowe na ich realizację

Wskazówki dotyczące promocji

  • wyślijcie newslettery do organizacji/edukatorów, z którymi współpracujecie;
  • podkreślcie korzyści, jakie uczestnicy będą czerpać z warsztatów, takie jak możliwość stworzenia własnego filmu, publiczny jego pokazu (jeśli dotyczy);
  • osobiście wybierzcie uczestników;
  • używajcie hasztagów mediów społecznościowych, takich jak #somatography #filminbody;
  • oferujcie zachęty, takie jak certyfikaty uczestnictwa lub prezentacje projektów uczestników.

Znajdźcie swoją grupę odbiorców

Uczestnikami warsztatów mogą być młodzi ludzie w wieku 12+ lub dorośli, tj. nauczyciele i wychowawcy. Może to być grupa mieszana wiekowo.
Skierowane do licealistów, studentów, pedagogów i kinofilów. Stwórzcie sesje dostosowane do potrzeb szkół lub ośrodków kultury, aby zwiększyć ich dostępność.